برای باراول که ناخداگاه به این درددچارشدم فقط لذت بردم واصلا حتی اسم کاری که انجام می دهم نمی دانستم ولی چندوقتی بعدازابتلا شدنم فهمیدم اسمش استمنااست ودیگرهیچ اطلایی درباره ی آثارمضراوبرای جسم وروح نداشتم .فقط کارم رامثبت فرزمی کردم که برایم لذت بخش بود .می گفتم که من استمنامی کنم به کسی تجاوزنمی کنم تا حرام باشدوفقط لذتی برای خودم دست وپاکردم که مدتی ازغل وغش دنیا وفکرهای زیادخلاص می شوم واین حالت من دویاسه روزویاچندهفته وماه طول می کشید وبعددوباره حوص می کردم که لذت ببرم ازاستمنا.
اما بعدازدوسال کنجکاوشدم بدانم آیا این کارمن دردینم ماده ای دارد یانه ازهرکه پرسیدم به هرکجارجوع کردم چیزی دست گیرم نشدبه اینگارهمه خجالت می کشیدندبه من جواب بدهندیاکه شایداصلانمی دانستند.امانمی دانستنداگربه من جواب بدهندشایددردی رادوامی کردند.
پس ازتلاش درراه دانستن فهمیدم که این کارمن گناه کبیره وگناه بزرگی است واین هم فهمیدم که هرکس استمناکندبرای پاک شدن بایدغسل جنابت کنداماهنوزازآسیب های خانمان سوزی که حضرت محمد(س)برای آنها این عمل راحرام کرده هیچ خبری نداشتم وازآن زمان بودکه گفتم دیگراین لذت رانمی خواهم هرچندمراازتجاوزبه دخترمردم ناموس مردم آرام می کند.چون دینم اعتقادوفرهنگم به من اجازه ی چنین کاری رانمی دهدتصمیم گرفتم که ازخیرش بگزرم .
بعدازمدتی دوباره متوجه ی میل لذیذ استمناشدم
ومی خواستم این عمل راانجام ندهم ولی متوجه شدم که انجام ندادنش ازدست من خارج است ترسیدم گفتم چرامگرچه شده عملی راانجام می دادم وحالا می خواهم انجام ندهم ولی نمی شودخلاصه هرکاری کردم به هردری زدم نشدومتاسفانه دوباره باخودکاری کردم که منی ازمن خارج شدبخداعلاقه ای به انجام نداشتم ولی اینگاراعتیادبه لذت لذیذش پیداکرده بودم بعدازاستمنا ازخودم بدم آمد خودم رابی ارزش وبی چیزبانفسی ضعیف تصورمی کردم که ننگی برانسانیت است هیچ ارزشی نمی توانستم برای خودم قایل باشم به خودم می گفتم هم سالان تووقتشان وفکرشان رابرای چه اسارت می کشندمن بی چاره هم ببین تمام فکروتلاشم برروی کیفیت استمنامتمرکزشده که برای لحظه ای لذت بیشتری ببرم قبل ازانجام استمنانفس اماره مرامی کشیدوتاتمام شدن عمل بامن یاربوداما بعدازآن نفس لوامه یاورمن می شدودوباره دیریازوداماره به سراقم می آمد .
کمی فکرکردم ودلیل انجام دوباره راازخودم پرسیدم وپس ازسرچ درمغزم جواب رایافتم که دلیل امروزاین کارم چه بود.
متوجه شدم که امروزوقتی ازکلاس می آمدم ازروی ناچاری ومجبوری اماهمراه بامیل به دختران وزنان آرایش کرده واشوه ی خیابان بالباسانی که بدن اززیرآن دادمی زدکه منم هستم افتاده بودوهرچه تلاش می کردم که نگاه نکنم نمی شداولی ودومی وسومی رانگاه نکردم اما صدها زن ودخترزیباودل رباکه بدنشان مراصدامی کردو روبه رویم رژه می رفتندچه می کردم
نفس اماره ی من همان نگاه اول مراکه نگاهم رافورابرمی گرداندم ضبط می کردوبعدکه به خانه می رفتم به سراقم می آمدومرادرحال وهوای اشوه گرهای خیابان به استمنادعوت می کرد.باخودم گفتم دیگربیرون ازخانه نمی روم ویافقط تامدرسه ودانشگاه می روم وبس تازمانی که مدرسه می رفتم خودبچه ها چندبارازروی فسادی که داشتندواعتقادضعیفشان متحرک من برای این عمل بودند وامادانشگاه هم که جای خوددارد.خلاصه ازپناه گرفتن درمکتبوکلاس هم ناامیدشدم .
پیش خودباحالتی غریبانه گفتم این چه بلایی بودکه که شانه های مرارهانمی کنداین چه مصیبت ودیوانگی ایست که خرامان به دامن من چسبیده.بعضی اوقات ازشدت دردروحی که به واسته استمناداشتم مدام دودستی به سرم می زدم ومثل دیوانها ازخودم سوال می پرسیدم،چه برسرمن آمده ؟
آخه مگرمی شودازگناه به این بزرگی مطلع نباشم باورنمی کردم .افسوس خوردم وولی حرام وحلال راتشخیس نمی دهم .گفتم چگونه ممکن است این همه سال درمنزل واجتماع بیرون که هستم وبوده ام مگرمی شودازاستمنا اطلای نتوانسته باشم به دست بیاورم دوباره شک کردموگفتم حتما دراسلام وتشیع این عمل گناه نیست ومتاسفان نفس من که دنبال بهانه می گشت به این بهانه باردیگرلذت استمناءرابه نوش من ارزانی داد.
من زکردارأنا نا لانم
سختوغمناکبخودپیچانم
ای دوستان دارم بی پرده سخن می گویم مراعفوکنیدتابم بریده شده اگربدانیدمن چه می کشیدم،بخداقسم آرزومی کردم جای آن بچه فقیرآفریقای بودم که روزی سه بارازگشنگی وتشنگی شکمم به سطون مهره هایم متصل شودولی حال خودرااین جورناجورنبینم وابصارخودرادردست نفس نداده باشم هرچه تلاش می کردم که ازاین سیاه چال بیرون بیایم نمی توانستم ،تاچندمتری که بالامی آمدم دستانم شل می شدومی افتادم شایداگرتنابی ازبالامی انداختندمی توانستم خودرانجات دهم واین همه زحمت برای به بالاآمدن تلف نمی شد.
من ازاول راهنمای به این درددچارشدم وحالاکه بیست ودوسال دارم چگونه می توانم این دردی که بامن پیوندخورده راازخودم دورکنم .من هرگزهمکلاسی های دوران راهنمای ودبیرستان وحتی ابتدای خودم رانمی بخشم آنهادرمصیبت من شریک بودندآنهااکثرافاسدبودندوراحت بگم همه کارمی کردندوهمه چیزمی گفتندونه احترامی ونه ناموسی ونه معلمی می شناختند،من دراین جمع های فاسدخداشاهداست که تاآن جای که راه داشت خودم راگرفتم امادیگرطاقت نیاوردمودرخانه به حرفهای آنها ناخداگاه فکرم متمرکزشدوچندوقتی نگزشت که دراستمناخبره شده بودم وباتجسم کردن زن ودخترهای خیابان استمنامی کردم.
من ز بدعهدی ایام حکایتمیکنم
باهمان قطره اشکم شکایتمیکنم
شبهای می شدکه تاصبح التماس می کردم وازخداوندبرای رهای ازاین مصیبت کمک می خواستم ،آن قدراشک می ریختم که بی حال خوابم می بردبعضی شبهاهم گلایه می کردم که ای پروردگارمن ای جان داده به روح بی جان من چرامن این چنین باشم ودیگری موفق ودراوج لذت صحیح اززندگی .فقط مصیبت مراتومی چشی دیگری نمی تواندبفهمدپس آزادم کن ازعملی که مانع پیشرفت وتلاش وعزت من بوده وبه فریادم برس.
ای داددل غریب افتاده ی من ای که بادستان تومن پرورانده شدم درجسم من روح نهادی وای خدایی که ازهمین خاکی که من هستم محمد(س)هم هست پس مرابه جایگاهم که ابلیس حسادت کردوجبرییل غبطه خوردبازگردان من هم انسانم می خواهم آزادانه وبااختیارزندگی کنم به دورازخواهشهای نفسانی .
دوستان خواهش می کنم زندگی من بودونبودم فاش نشوددوستان ازجان عزیزترم گفتنددرکت می کنیم ودرقلب خودمان تاگورمان می ماند.
گفتم ای دوستان ازاین دردنامه قسمتی مانده نگویم تابرای خودم بسوزم.
ادامه ...
نظرات ()
